rwmios_f (rwmios_f) wrote,
rwmios_f
rwmios_f

К.Ветошников. Строго научный ответ пропаганде от мп

Заключение
Всего сказанного выше достаточно, чтобы сделать заключение: представители Российской Церкви не имеют абсолютно никаких доказательств о якобы канонической принадлежности Киевской митрополии Московскому Патриархату. Они пытаются выискивать аргументы даже там, где их нет, и даже изобретают некий квази-догмат о единой и нераздельной Российской Церкви. Церковь за всю двухтысячелетнюю историю основывала свою административную деятельность на св. канонах, но в то же время, когда была пастырская необходимость, действовала по икономии. По икономии же возникли и все новые Поместные Автокефальные Церкви, ибо каноны сами по себе не предвидят их создания, но напротив, охраняют права Церквей, возникших во время принятия этих канонов. Если бы Вселенский Константинопольский Престол действовал исключительно по акривии, и изобрел бы, подобно Российской Церкви, аналогичный квази-догмат о едином и нераздельном Вселенском Патриархате, то сегодня не существовало бы сонма новых канонических Автокефальных Церквей, а на их месте мы видели бы множество раскольничьих структур. Но Мать Церковь, видя своей главной целью спасение своих чад, и вопреки своим законным каноническим правам, по пастырской необходимости предоставила самостоятельное управление множеству Церквей. Даровала она и Патриарший титул архиерею, возглавляющему Православную Церковь в северо-восточной части некогда единой митрополии Киевской и всея Руси, нарушив при этом и свои собственные права, и права канонического митрополита Киевского и всея Руси, оторвав часть своей и его канонической территории. И вопреки неканоничности церковной структуры новой Церкви, это было сделано исключительно ради мира церковного и спасения живущих в Московском Царстве христиан. При этом Вселенский Престол сохранил свою юрисдикцию над митрополией Киевской и всея Руси, которая находилась вне границ Московского Царства на 1589 г. В 1686 г. по просьбам из Москвы, Московскому Патриарху было предоставлено разрешение (и только оно!) на поставление митрополитов Киевских и всея Руси. И это было сделано также по пастырским соображениям и по икономии, чтобы избежать расколов.

Если следовать принципу акривии, Вселенский Престол мог низложить незаконно поставленного митрополита Гедеона и Патриарха Иоакима, незаконно поставившего этого митрополита, но ради мира церковного и по пастырским соображениям это нарушение канонов и прав Вселенского Патриарха было прощено. Несмотря на то, что московские власти – как светские, так и церковные – просили полную передачу юрисдикции над Киевской митрополией, Московскому Патриарху было дано лишь разрешение на поставление Киевского митрополита: акты того времени не дают возможности для иной интерпретации. Вселенский Престол не предъявлял ранее своих канонических прав на данную митрополию уже независимой Украины – опять же по пастырским соображениям. Но в связи с тем, что за 30 лет разделений ничего не было сделано для уврачевания раскола Церковью, которой было доверено управление этой митрополией, он по тем же пастырским соображениям был вынужден действовать уже по акривии канонов, предъявив свои права и отменив данное по икономии разрешение на поставление митрополита Киевского Московским Патриархом,

Думаю, что представителям Российской Церкви стоит подумать о спасении вверенной ей паствы и мире церковном, признать верховенство канонов и канонических актов, а не выдумывать аргументы в поддержку своих геополитических игр. Ибо первенствующая задача Церкви заключается именно в пастырском попечении, а не в утверждении любой ценой своих нездоровых амбиций и незаконных территориальных претензий под видом соблюдения канонов.

https://cerkvarium.org/ru/publikatsii/analitika/po-povodu-argumentov-predstavitelej-rossijskoj-pravoslavnoj-tserkvi-o-polnoj-peredache-yurisdiktsii-nad-kievskoj-mitropoliej-v-1686-g.html?fbclid=IwAR2oLSkLL39vDx6LBPgxEB2YFYVR5DhsmbQTe1Tjg4RdjimKTKwjB1lCQ8o
Δημοσιεύουμε σε ελληνική μετάφραση τα Συμπεράσματα εκτενούς τεκμηριωμένης ιστορικοθεολογικής εργασίας του Ρώσου Καθηγητού κ. Κωνσταντίνου Βετόσνικωφ, Δρος Θεολογίας και Ιστορίας, η οποία έχει δημοσιευθεί ολόκληρη στο σύνδεσμο: cerkvarium.org με τον πρωτότυπο τίτλο «Ответ на аргументы представителей РПЦ о «полной передаче» Москве юрисдикции над Киевской митрополией в 1686 г».


Συμπεράσματα

Όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω αρκούν για να εξαγάγουμε το εξής συμπέρασμα: οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας της Ρωσίας δεν έχουν απολύτως κανένα στοιχείο που θα μπορούσε να αποδείξει τη δήθεν κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Μόσχας επί της Μητροπόλεως Κιέβου. Αναζητούν επιχειρήματα ακόμη και εκεί που δεν υπάρχουν και μάλιστα επινόησαν ένα quasi-δόγμα περί μιας ενιαίας και αδιαίρετης Εκκλησίας της Ρωσίας. Η Εκκλησία καθ’ όλη τη δισχιλιετή ιστορία της στην διοικητική της δραστηριότητα βασιζόταν στους Ιερούς Κανόνες και την ίδια στιγμή, όταν προέκυπτε μια ποιμαντική ανάγκη, ενεργούσε κατ’ οικονομίαν. Όλες οι νέες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες δημιουργήθηκαν κατ’ οικονομίαν, διότι οι ίδιοι οι Κανόνες όχι μόνο δεν προβλέπουν τη δημιουργία τους, αλλά και κατοχυρώνουν τα δικαιώματα των Εκκλησιών που δημιουργήθηκαν στην εποχή της θέσπισης των Κανόνων αυτών. Εάν ο Οικουμενικός θρόνος της Κωνσταντινουπόλεως ενεργούσε αποκλειστικά κατ’ ακρίβειαν και είχε επινοήσει, όπως η Εκκλησία της Ρωσίας, ένα quasi-δόγμα περί ενός ενιαίου και αδιαιρέτου Οικουμενικού Πατριαρχείου, δεν θα υπήρχε σήμερα το σύνολο των νέων Κανονικών Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, αλλά στη θέση τους θα βλέπαμε ένα πλήθος σχισματικών ομάδων. Όμως, η Μητέρα Εκκλησία, έχοντας ως κύρια αποστολή τη σωτηρία των παιδιών της και χωρίς να υπολογίσει τα νόμιμα και κανονικά της δικαιώματα, επί τη βάσει της ποιμαντικής ανάγκης παρείχε ανεξαρτησία σε πολλές τοπικές Εκκλησίες. Εκείνη απένειμε και τον πατριαρχικό τίτλο στον Επίσκοπο που είναι επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο βορειοανατολικό μέρος της κάποτε ενιαίας Μητροπόλεως Κιέβου και πάσης Ρωσσίας, και μάλιστα παρά τα δικά της δικαιώματα και παρά τα δικαιώματα του Κανονικού Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ρωσσίας, έχοντας αποσπάσει ένα μέρος και της δικής της και της δικής του κανονικής επικράτειας. Και παρά την μη κανονική φύση της συγκρότησης της νέας αυτής Εκκλησίας, αυτό έγινε για την ειρήνη της Εκκλησίας και για τη σωτηρία των Ορθοδόξων Χριστιανών που ζούσαν στο Βασίλειο της Μοσχοβίας. Ταυτόχρονα, ο Οικουμενικός Θρόνος διατήρησε τη δική του δικαιοδοσία επί της Μητροπόλεως Κιέβου και πάσης Ρωσσίας, η οποία βρισκόταν εκτός των ορίων του Βασιλείου της Μοσχοβίας το 1589. Το 1686, κατόπιν αιτημάτων από τη Μόσχα προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δόθηκε στον Πατριάρχη της Μόσχας η άδεια (και μόνο αυτή!) να εγκαθιστά τους Μητροπολίτες Κιέβου και πάσης Ρωσσίας. Και αυτό έγινε για ποιμαντικούς λόγους, κατ’ οικονομίαν και προς αποφυγή σχισμάτων.

Εάν ο Οικουμενικός Θρόνος ακολουθούσε την αρχή της ακρίβειας των Κανόνων, θα μπορούσε να έχει καθαιρέσει τον Μητροπολίτη Κιέβου Γεδεών και τον Πατριάρχη Μόσχας Ιωακείμ που τον εγκατέστησε παράνομα, αλλά, χάριν της ειρήνης της Εκκλησίας και για ποιμαντικούς λόγους, τους συγχωρέθηκε αυτή η παραβίαση των Κανόνων και των Δικαιωμάτων του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Παρά το γεγονός ότι οι αρχές της Μοσχοβίας, τόσο οι πολιτειακές όσο και οι εκκλησιαστικές, απαιτούσαν την πλήρη παραχώρηση της δικαιοδοσίας επί της Μητροπόλεως Κιέβου, στον Πατριάρχη της Μόσχας δόθηκε μόνον η άδεια να εγκαθιστά τον Μητροπολίτη Κιέβου: τα έγγραφα εκείνης της εποχής δεν επιτρέπουν καμία άλλη ερμηνεία. Ο Οικουμενικός Θρόνος δεν προέβαλε προηγουμένως τα κανονικά του δικαιώματα στη Μητρόπολη Κιέβου της ανεξάρτητης πλέον Ουκρανίας, πάλι για ποιμαντικούς λόγους. Αλλά επειδή κατά τη διάρκεια της τριακονταετούς περιόδου των σχισμάτων δεν έγινε τίποτε για τη θεραπεία τους από την Εκκλησία, στην οποία είχε ανατεθεί η επιτροπεία επί της Μητροπόλεως αυτής, αναγκάστηκε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, για τους ίδιους ποιμαντικούς λόγους, να ενεργήσει πλέον κατά την ακρίβεια των Κανόνων και να προβάλει τα κανονικά του δικαιώματα, ανακαλώντας την κατ’ οικονομίαν άδεια που είχε δοθεί στον Πατριάρχη της Μόσχας να εγκαθιστά το Μητροπολίτη Κιέβου.

Πιστεύω ότι για τους εκπροσώπους της Εκκλησίας της Ρωσίας θα ήταν πολύ πιο ωφέλιμο να μεριμνούν για τη σωτηρία του δικού τους ποιμνίου, για την ειρήνη της Εκκλησίας, να αναγνωρίσουν την υπεροχή των κανόνων και κανονικών αποφάσεων, παρά να επινοούν επιχειρήματα προς υποστήριξη των γεωπολιτικών τους παιχνιδιών. Διότι, η πρώτη αποστολή της Εκκλησίας συνίσταται στο να ποιμαίνει και όχι στο να επιμένει με οποιοδήποτε κόστος στις νοσηρές φιλοδοξίες και στις παράνομες εδαφικές διεκδικήσεις, υπό το πρόσχημα μάλιστα της δήθεν τηρήσεως των Κανόνων.
Tags: στα Ελληνικά, Каноническое право, вопрос УПЦ
Subscribe
Buy for 10 tokens
Buy promo for minimal price.
  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 0 comments